Bitki Yetiştirme Rehberi

Fidan dikimi için en uygun dönem Aralık ve Ocak aylarıdır. Bu dönemde kökleri açık (çıplak) fidanların dikimi yapılabilir.

En iyi sonuç veren toprak tipi tınlı (loamy) topraklardır. Killi topraklar kullanılıyorsa, drenajı artırmak için mutlaka kompost ile toprak iyileştirilmelidir. İyi drenajlı, suyun birikmediği alanlar tercih edilmelidir.

Dengeli ve düzenli gübreleme için her yıl toprak, üç yılda bir ise yaprak analizi yaptırmalısınız. 3 yılda bir dekara 3–4 ton çiftlik toprağı gübresi karıştırılmalıdır. Azotlu gübrelerin üçte biri erken ilkbaharda, kalan üçte biri ise Mayıs ve Haziran aylarında verilmelidir. Aşırı azot kullanımı çiçek ve meyve dökümüne yol açar. Fosforlu gübreler Kasım–Aralık aylarında, potasyumlu gübreler ise meyve kalitesi ve iriliği için fosforlu gübrelerle birlikte verilebilir.

Meyve dökümünün birçok sebebi olabilir: Aşırı meyve tutumu, tozlanma ve döllenme eksikliği, aşırı sulama veya aşırı susuzluk, aşırı azotlu gübre kullanımıyla oluşan dengesiz gelişim, potasyum veya mangan eksikliği ile unlu bit zararlısının etkisi en yaygın nedenlerdir.

Dikimden sonraki ilk üç yıl şekil budaması yapılır. Gövde üzerinde 3–5 ana dalın gelişmesi sağlanmalıdır. İkinci yıl kış döneminde lider dalın uzunluğunun 2/3'ü geriye budanmalıdır. Ana dallar güçlerine göre 40–45 cm'den kesilmelidir. Olgun ağaçlarda ise sadece hastalıklı, çürümüş veya hasarlı dallara odaklanılmalıdır.

'Fuyu' çeşidi tatlıdır (non-astringent) ve meyve sertken yenebilir; genellikle Ekim ortasından Kasım ortasına kadar hasat edilir. 'Hachiya' çeşidi ise meyve yumuşayana kadar ağrın (kekre) tadındadır; meyve tamamen yumuşadıktan sonra yenmelidir. Hasat zamanı Ekim'den Ocak'a kadar değişebilir.

En yaygın kullanılan anaçlar şunlardır: Diospyros kaki (kuvvetli büyür, kök kanserine dayanıklıdır), Diosluk lotus (kuraklığa dayanıklıdır, bol saçak kök yapar ancak drenajı zayıf toprakları sevmez) ve Diospyros virginiana (iri ağaç yapar, kireç ve klora dayanıklıdır ancak çok dip sürgünü verir).

En yaygın görülen hastalıklar arasında kök kanseri, antraknoz, açı çürüklüğü, yaprak leke hastalığı ve yaprak saplarında/genç dallarda yanıklık yapan hastalıklar yer alır. Belirtiler görüldüğünde ruhsatlı ürünler ve etiket dozları için tarım müdürlüğüne danışın.

Akdeniz bölgesinde en yaygın zararlılar Akdeniz Meyve Sineği ve Turunçgil Unlu Trips Bitidir. Ayrıca bazı koşniller de zarar verebilir. Ayrıca kuşlar, sincaplar ve fareler gibi hayvanlar da meyveye zarar verebilir.

Sulamanın kısıtlı olduğu yerlerde örtüsüz (çapalamalı) toprak işleme, hava neminin az olduğu yerlerde ise örtülü toprak işleme tercih edilmelidir. Meyilli arazilerde erozyonu önlemek ve suyu tutmak için örtü bitkisi kullanmak faydalıdır. Ağaçların dibindeki otlar temizlenmeli, ağaç aralarındaki otlar ise zaman zaman biçilerek yerinde bırakılmalıdır.

Sulama, yağışın yetersiz olduğu ilkbahar ve meyve dökümünü önlemek adına yaz aylarında düzenli yapılmalıdır. Yıllık toplam su ihtiyacı yaklaşık 900–1200 mm (36–48 inç) civarındadır. Kurak dönemlerde meyve kalitesini korumak için nem dengesi sağlanmalıdır.

Hasat sırasında meyveyi sapından keserken temiz bir bahçe makası kullanın. Meyvenin üzerindeki çanak yaprağı (kaliks) çürümeyi önlemek için yemeden veya işlemden önce koparmayın. 'Fuyu' çeşidini meyve yumuşadığında dikkatli taşıyın, çünkü darbeye karşı hassastır.