Bitki Yetiştirme Rehberi

Kestane ağacının meyveye yatma süresi kullanılan yönteme göre büyük farklılık gösterir. Tohumdan yetiştirilen ağaçların meyve vermesi 20 yıl veya daha uzun bir süre alabilir. Ancak 'Marron de Lyon' veya 'Paragon' gibi aşılı çeşitler dikildikten sonra yaklaşık 5 yıl içinde verime başlayabilir.

Kestane ağacı kireç içermeyen, derin ve iyi işlenmiş toprakları tercih eder. Toprağın drenajı çok önemlidir; suyun biriktiği, ağır killi ve sıkışmış topraklara karşı toleransı oldukça düşüktür. Kumlu, tınlı veya killi toprak yapılarında yetişebilir ancak drenajın iyi olması şarttır. İdeal toprak pH değeri 4.5 ile 6 arasındadır.

Kestane ısıyı seven bir ağaçtır ve uzun bir büyüme dönemine ihtiyaç duyar. Ortalama sıcaklığın 8 ile 15 °C arasında olduğu iklimleri sever. Ocak ayı sıcaklıklarının −1 °C'nin altına düşmemesi tercih edilir; ancak ağaç −15 °C gibi çok düşük sıcaklıklara kadar dayanıklılık gösterebilir. Önemli bir uyarı olarak, sonbahar aylarında görülen ani düşük sıcaklıklar meyvelere zarar verebilir.

Kestane için en ciddi iki fungal patojen kestane kanseri (Cryphonectria parasitica) ve mürekkep hastalığıdır (ink disease). Mürekkep hastalığı, özellikle nemli topraklarda köklere saldırarak yaprakların solmasına ve meyve oluşumunun durmasına neden olur; gövde tabanında siyah akıntılarla kendini belli eder. Ayrıca yaprak lekesi ve külleme de görülebilir. Bazın çeşitler bu hastalıklara karşı daha dirençlidir.

Kestane için kontrolü zor olan en önemli zararlılardan biri, Asya kökenli olan ve Avrupa'ya yayılan gal böceği (Dryocoscus kuriphylus) türüdür. Ayrıca yapraklar üzerinde Lepidoptera (kelebek) türleri ve bazı böcek larvaları görülebilir. Zararlı mücadelesi için bölgenizdeki tarım müdürlüklerinden güncel bilgi almanız önemlidir.

Kestane hasat zamanı genellikle Eylül ayının ortasından Kasım ayının ortasına kadar olan dönemi kapsar. Hasat yöntemi kullanım amacına göre değişebilir: Odun üretimi için budama (coppicing), meyve üretimi için ise daha geniş taçlı ağaçların kullanıldığı sistemler tercih edilir.

Hasat yöntemleri üç ana başlıkta toplanabilir: Tırmık veya süpürge ile elle toplama (en zahmetli ve yavaş yöntemdir), ağaç altına ağlar gererek toplama (meyveyi korur ancak kurulumu işçilik ister) ve vakum makinesi gibi mekanik yöntemler. Meyvelerin dış kabuğundaki dikenli yapılar (kapsül) hasat sırasında işçiler için zorlayıcı olabilir.

Bir ağaçtan alınan verim, yetiştirme sistemine ve bakımına bağlı olarak değişir. Genellikle ağaç başına 30 ile 100 kilogram arasında ürün alınması beklenir; ancak çok iyi şartlarda bu verim 300 kilograma kadar çıkabilir.

Kestanenin en büyük depolama sorunları mantar gelişimi ve böcek larvalarıdır. Bu sorunları önlemek için en yaygın yöntem, kestanelerin dokuz gün boyunca suyun içinde bekletildiği "su ile kürleme" (water curing) işlemidir. Alternatif olarak sıcak su uygulaması da kullanılabilir. Depolama sırasında yüksek karbondioksit konsantrasyonuna sahip kontrollü ortamlar, meyvenin iç kısmının sertleşmesini önlemek için tercih edilir.

Türkiye'de kestane üretiminde Ege Bölgesi, özellikle de Aydın ili yaklaşık %70 pay ile ilk sıradadır. Aydın'ı sırasıyla İzmir, Kastamonu ve Sinop takip eder. Dünyada ise Güney Avrupa, Kuzey Afrika ve Güneybatı Asya'da yaygın olarak yetiştirilmektedir.

Kestane, düşük yağ içeriğine sahip, nişasta bakımından zengin bir besin kaynağıdır. İçeriğinde bakır, fosfor, manganez ve potasyum gibi mineraller bulunur. Şeker oranı çeşide göre değişmekle birlikte kuru ağırlık üzerinden %14 ile %20 arasındadır; tatlı tadı veren temel madde fruktozdur.

Kestane meyvesi közlenmiş, haşlanmış veya suda kaynatılarak tüketilebilir. Evde hazırlamak isterseniz, kestanelerin üst kısımlarını hafifçe çizdikten sonra 200-220 °C sıcaklıktaki fırında 10-15 dakika tutarak "kestane kebap" şeklinde hazırlayabilirsiniz. Ayrıca Bursa'da meşhur olan Kestane Şekeri gibi tatlıların yapımında da kullanılır.